Şan ve Şeref Dolu 180

Hayat asgari düzeyde yaşanan bir şeydir ve pek azımız azami seviyeye çıkar. Başarılı insanların sırrı, en alt düzeyi iyi tanımaktan ve kuralına göre oynamaktan geçermiş.

Her Türk Erkeğinin yerine getirmesi gereken en büyük vatandaşlık ödevlerinden biri olan ve hayatının her köşesinde karşısına çıkan bir görevdir Askerlik. Evlenmek isterken, işe girerken önüne engel olan bu duruma siz de bilirsiniz büyüklerimiz büyük önem addederler.

Türkiye’ye dönüşümden bu yana iki sene geçmişti. Okulumu bitirmiş ülkeme dönmüştüm. Cevaplanması gereken ama hep bir köşede duran Askerlik konusu gündeminde değildi. “Nasipse Asker öğretmenlik yaparım veya param varsa bedelli giderim kazandığım vakti de görevime kullanırım.” diye düşünüyordum. Gel gör ki, zorlu bir döneme denk geldim, geldik. Pandemisiydi, ekonomik kriziydi derken atamalar durdu denecek seviyede azaldı. Girdiğim Kpss sınavlarından henüz atanamayınca da vaktim varken Askerliğimi yapayım dedim ve tecilimi bozdurdum.

Askerlik yerimin ve durumumun açıklanacağı ay biraz heyecanlıydım. Bana, Sen Psikolojik Danışmansın, çok açık var seni RDM (Rehberlik ve Danışma Merkezi, Askeriyede bir bölüm) verirler 10 ay maaşlı çalışan olarak çalışabilirsin dediler. Haydi bakalım, hayırlısı dedim. Kendi işimi Askeriyede yapıp deneyimleyecek olmak merak uyandırıcıydı.

Sonuçların açıklanacağı sabah, yükümlü kısa dönem (6 ay, normal er) olarak yapacağımı öğrendiğimde açıkçası biraz üzüldüm. Bu olasılığı beklemiyordum. Vardır bir hayr diyerek kendimi alıştırmaya başladım. Gitgide zaman yaklaşıyordu, çağırılan davetler, yedirilen yemekler, nasihatler, askerlik yapanların anılarıydı derken nihayet zaman gelmişti Havacıydım ve acemi birlik için Kütahya’ya gidiyordum. Abimin bir dostu da orada yaşıyordu sağolsun ilk gün beni ağırladı ve ikinci gün teslim etti böylece hiç bilmediğim fakat çokça dinlediğim ama deneyimlemeden asla bilemeyeceğim asker ocağına girmiş oldum.

Henüz girmeden önce tüm askerlik hayatım boyunca defter tutmaya karar verdim. Aynı odayı paylaştığınız onca insan içinde, günlük yazmanın, güvenlik açısından pek mümkün olamayacağını anlıyorsunuz. En nihayetinde bu insanlar akıllı telefon bile kullanamıyorlar ve canları sıkılıyor yazdığımı gören ister istemez merak edip soruyordu. Pek cevap vermiyordum onlar da kendilerince “Analiz yapıyorsun değil mi hoca, bizi de yazıyor musun?” diye takılıyorlardı.

Bunları gördükten sonra günlüğüne güvenliği z ve benim duygularımı yazmadaki ketunluğumu da göz önüne alarak şifrelemeye karar verdim. Günlüğe baktığınız kısa cümlelerden oluşan da özlü söz görüyordunuz sadece. Ben baktığımda o sözü yazdıran hikayeyi ve aldığım tecrübeyi hatırlıyor ve bu şekilde hem gizlemiş oluyor hem de hafızamı diri tutuyordum. Askerlik, bana her şey gibi birçok şey öğretecekti ve önemli şeylerdi.

21 gün sonunda nihayet Ustalık yerim olan Konya’ya gitme vakti gelmişti. Burada geçecek 5 ayın nasıl olacağı bilinmezdi ama zamandı bu, mutlaka geçecekti. Bende bu zaman geçerken 5 ayımı belirsizlikle kaplayıp verimsiz geçmesini istemedim.

Yeni ortama alışmam bir ay kadar sürdü. Aslında acemideki tecrübelerime dayanarakta mesleğimi aşikar etmek istemiyordum herkes dertliydi ve konuşmak istiyorlardı. Bende şu an bir Danışman değildim ve şartlar müsait değildi.

Gel gör ki ben ve devremin namı biz gelmeden bölüğe ulaşmış. Herkes ruh sağlığı için bir Psikolojik Danışman mahkeme işleri için de bir Avukatı bekliyordu.

Hatırlıyorum da, içtima da (sabah asker toplantısı) kendi aralarında yeni askerlerden biri Psikologmuş la dediklerini duymuştum. Sonra biri topluluğa seslenerek: Yeni gelenlerden psikolog varmış kim o?”

– Benim

Ee dayı, artık bize de bir bakarsın.

– Parasını verdikten sonra neden olmasın?

Gülüşmeler..

Askerlik insana çok şey öğretir, başta kendini.

Ben ışıkta ve seste mümkün değil uyuyamazdım, ilk gece ışığa ve sese bakmaksızın uyudum. Artık horlama sesiyle bile uyuyabiliyorum.

Fıtık başlangıcı var bende bu 25 kg. ( Çelik yelek ve tüfek) nasıl taşıyacağım diye sızlanırdım iki hafta sonra nöbette çok rahattım.

Emir almayı sevmem derdim her günüm Emredersiniz ile geçti.

Öyle, askerlik çok şey öğretir. Hayat asgari düzeyde yaşanan bir şeydir ve azami düzeye çıkmanın ilk adımı asgari düzeyde yaşayabilmeyi öğrenmektir..

Usta askerlikte ikinci soru: Ben burada ne yapacağım?

Üniversite mezunu olup olmamaya, okunsn bölüme ya da işine göre herkes bir yere görevlendiriliyor. (Evet, atom mühendisi kumandadan sorumlu olabiliyor 🙂

Yeni görevim Albay Emir eri. Makamından sorumlu kişi ve şoförü.

Hizmetine verildiğim komutan gerçek bir Türk komutanıydı. Özünde nazik, anlayışlı ama işinde disipline çok önem veren gevşemeyi hoş görmeyen bir komutandı. Ondan çok şey öğrendim.

Tüm bu askerlik sürecini kendim için bir dinlenme ve yenilenme gibi gördüm. Görevime başladıktan sonra bir karar verdim ve kazanmak istediğim alışkanlıkları, yakınlaştıracak, zarar verenleri uzaklaştıracaktım. (Kahrol düşman, al sana bombe)

İşe liste yaparak başladım. Su alışkanlığı kazanmak gibi. Bunun için çayı azaltmam gerekti çünkü çay içince susamıyordum ve kandaki demiri azalttığını duymuştum. Tüm bu görevler için bir sayı çetelesi çıkarttım ve 30 hedefi koydum. İstediğin tüm bu şeyleri 30 gün yap ve her gün daire içine al.

Başta basit görevlerdi. Günde bir sürahi su iç, her gün bir meyve ye, bir yeşil çay iç, suyu yemeklerden iki saat sonra iç, ekmeği iki öğün için iki dilim ye gibi. Başarılı olunca bunu ilerlettim,

Terhis olmama 50 gün kalmıştı. 50’de 50 diye bir başlık açtım. Yapmak istediklerimi 50’ye ulaşana kadar aklıma geldikçe yazdım. Günün bölümlerinde yapılacaklar, dikkat edilecekler, alışkanlıklar, farkındalıklar, istekler ve sorumluluklar.

Tüm bunları yapmak, her gün istediğim şeylere ulaşmak için hem bir hatırlatıcı, hem de öğrendiklerimi pekiştirici rolü oynadı.